[๋JUNK FIC] ผมและเควิน ณ ค่ำคืนหนึ่งบนรถไฟ
posted on 27 Sep 2009 15:15 by noonoon***
ขณะที่นั่งอยู่บนรถไฟ ยามค่ำคืนเหงาๆคืนหนึ่ง
ในมือของผมมีซองจดหมายขาดๆอยู่หนึ่งซอง
ตอนที่ผมอ่านเนื้อความข้างใน...น้ำตาของผมร่วงไม่รู้ตัว
ความเศร้ามันทับถมหนัก ผมกลับไปเป็นเด็กไร้เดียงสาที่ไม่รู้จักความอายอีกครั้ง
แม้สายตาจะพร่ามัวไปด้วยน้ำตา แต่ก็รู้สึกได้ถึงการจับจ้องของคนรอบข้าง
ทุกคนอึดอัดใจ รำคาญ คงเป็นเพราะเห็นว่าผมพ่ายแพ้ขนาดไหน
แม้จะรับรู้ได้ถึงความกดดันอย่างนั้น แต่มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ในขณะนี้
***
เควินนั่งเขย่าขา กอดอกเหมือนเด็กที่วางท่าเป็นผู้ใหญ่
มันดูน่าขบขัน...ซึ่งเขาเองก็รู้ตัวดี...แต่เควินก็ชอบทำท่าแบบนั้นเวลาคิดอะไรคนเดียว
ตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างๆโทมัสเพื่อนรัก ที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ เพราะกำลังสะเทือนใจด้วยเหตุผลอะไรเขายังไม่เข้าใจนัก
เควินถอนหายใจแรงๆ แล้วพยายามมองๆดูวิวริมหน้าต่าง เพื่อเบนความสนใจของตัวเองไปจากคนที่นั่งข้างๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเหล่มองโทมัสด้วยสายตาดื้อดึงอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
แทบไม่เห็นใบหน้าของโทมัสเลย ก็เขาเล่นก้มหน้าก้มตาอย่างนั้น
แต่ถ้าหากสังเกตที่มือก็จะเห็นหยดน้ำตาเม็ดใหญ่ๆ ร่วงลงมาไม่ขาดสาย
น่าอายจริงๆ ที่เด็กผู้ชายจะร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ เควินคิดอยู่ในใจเงียบๆ
ถ้าเป็นเขา เขาต้องไม่ทำแบบนี้แน่ๆ
***
จู่ๆ เควินก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าของตัวเองให้ผม
ผมรับมันมาเงียบๆ นิ่งๆ แล้วใช้ผ้าสีขาวสะอาดนั้น สัมผัสกับความเศร้าของตัวเอง
เคยขอยืมใช้ผ้าเช็ดหน้าของหมอนี่มาตั้งหลายครั้ง เพิ่งจะรู้สึกได้ ว่ามันเป็นผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีขนาดไหน
เควินเป็นคนละเอียดอ่อนมาแต่ไหนแต่ไร ผมเพิ่งนึกได้ ก็ตอนนี้แหละ
***
เควินถอนหายใจนิดๆ รอยยิ้มน้อยๆน่ารัก ยิ้มให้กับโทมัสที่เงยหน้ามองเขา
"ผ้าเช็ดหน้าของนายนี่นิ่มดีจริงๆ" พี่ชายคนสนิทของเขากล่าว พร้อมกับยิ้มให้แบบใจดี ช่างเป็นรอยยิ้มที่น่ารักเสมอ แม้แต่ยามอ่อนแอแบบนี้
"ใช้มาตั้งหลายครั้งแล้วเพิ่งมาชมอะไรกันตอนนี้" เควินหัวเราะแบบเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ส่ายหน้าน้อยๆแบบคิดว่าเป็นคำตอบที่ทึ่มมากๆ จนทำเอาอีกฝ่ายเลิกคิ้วทำหน้าเก้อๆเพราะขัดเขิน
"อะอืมม ไว้ฉันจะคืนนายทีหลังนะ" โทมัสพูดเบาๆ ขณะพับผ้าเช็ดหน้าเก็บในกระเป๋าเสื้อโค้ท
"นายปล่อยให้ฉันรอนายตั้งนาน" เควินพูดยิ้มๆ พลางเอาหน้าซบไหล่ของโทมัสแบบเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางยาวนานตลอดทั้งวัน "เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย" พูดงึมงำเหมือนคนง่วงนอนมากๆที่กำลังจะเคลิ้มหลับไป
"งั้นก็พักซะสิ" โทมัสยิ้มๆ เหล่มองน้องชายที่นอนพิงตัวเองอยู่ข้างๆ อย่างเอ็นดู เอามือลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ
.
.
.
.
และแล้ว 20 นาทีผ่านไป เด็กผู้ชายมัธยมปลายสองคน ก็หลับไปอย่างเงียบๆ เคียงข้างกันและกัน
.
.
.