***

ขณะที่นั่งอยู่บนรถไฟ ยามค่ำคืนเหงาๆคืนหนึ่ง

ในมือของผมมีซองจดหมายขาดๆอยู่หนึ่งซอง

ตอนที่ผมอ่านเนื้อความข้างใน...น้ำตาของผมร่วงไม่รู้ตัว

ความเศร้ามันทับถมหนัก ผมกลับไปเป็นเด็กไร้เดียงสาที่ไม่รู้จักความอายอีกครั้ง

แม้สายตาจะพร่ามัวไปด้วยน้ำตา แต่ก็รู้สึกได้ถึงการจับจ้องของคนรอบข้าง

ทุกคนอึดอัดใจ รำคาญ คงเป็นเพราะเห็นว่าผมพ่ายแพ้ขนาดไหน

แม้จะรับรู้ได้ถึงความกดดันอย่างนั้น แต่มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ในขณะนี้

***

เควินนั่งเขย่าขา กอดอกเหมือนเด็กที่วางท่าเป็นผู้ใหญ่

มันดูน่าขบขัน...ซึ่งเขาเองก็รู้ตัวดี...แต่เควินก็ชอบทำท่าแบบนั้นเวลาคิดอะไรคนเดียว

ตอนนี้เขานั่งอยู่ข้างๆโทมัสเพื่อนรัก ที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ เพราะกำลังสะเทือนใจด้วยเหตุผลอะไรเขายังไม่เข้าใจนัก

เควินถอนหายใจแรงๆ แล้วพยายามมองๆดูวิวริมหน้าต่าง เพื่อเบนความสนใจของตัวเองไปจากคนที่นั่งข้างๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเหล่มองโทมัสด้วยสายตาดื้อดึงอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

แทบไม่เห็นใบหน้าของโทมัสเลย ก็เขาเล่นก้มหน้าก้มตาอย่างนั้น

แต่ถ้าหากสังเกตที่มือก็จะเห็นหยดน้ำตาเม็ดใหญ่ๆ ร่วงลงมาไม่ขาดสาย

น่าอายจริงๆ ที่เด็กผู้ชายจะร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้ เควินคิดอยู่ในใจเงียบๆ

ถ้าเป็นเขา  เขาต้องไม่ทำแบบนี้แน่ๆ

***

จู่ๆ เควินก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าของตัวเองให้ผม

ผมรับมันมาเงียบๆ นิ่งๆ แล้วใช้ผ้าสีขาวสะอาดนั้น สัมผัสกับความเศร้าของตัวเอง

เคยขอยืมใช้ผ้าเช็ดหน้าของหมอนี่มาตั้งหลายครั้ง เพิ่งจะรู้สึกได้ ว่ามันเป็นผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีขนาดไหน

เควินเป็นคนละเอียดอ่อนมาแต่ไหนแต่ไร ผมเพิ่งนึกได้ ก็ตอนนี้แหละ

***

เควินถอนหายใจนิดๆ รอยยิ้มน้อยๆน่ารัก ยิ้มให้กับโทมัสที่เงยหน้ามองเขา

"ผ้าเช็ดหน้าของนายนี่นิ่มดีจริงๆ" พี่ชายคนสนิทของเขากล่าว พร้อมกับยิ้มให้แบบใจดี ช่างเป็นรอยยิ้มที่น่ารักเสมอ แม้แต่ยามอ่อนแอแบบนี้

"ใช้มาตั้งหลายครั้งแล้วเพิ่งมาชมอะไรกันตอนนี้" เควินหัวเราะแบบเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ส่ายหน้าน้อยๆแบบคิดว่าเป็นคำตอบที่ทึ่มมากๆ จนทำเอาอีกฝ่ายเลิกคิ้วทำหน้าเก้อๆเพราะขัดเขิน

"อะอืมม ไว้ฉันจะคืนนายทีหลังนะ" โทมัสพูดเบาๆ ขณะพับผ้าเช็ดหน้าเก็บในกระเป๋าเสื้อโค้ท

"นายปล่อยให้ฉันรอนายตั้งนาน" เควินพูดยิ้มๆ พลางเอาหน้าซบไหล่ของโทมัสแบบเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางยาวนานตลอดทั้งวัน "เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย" พูดงึมงำเหมือนคนง่วงนอนมากๆที่กำลังจะเคลิ้มหลับไป

"งั้นก็พักซะสิ" โทมัสยิ้มๆ เหล่มองน้องชายที่นอนพิงตัวเองอยู่ข้างๆ อย่างเอ็นดู เอามือลูบหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆ 

.
.
.
.
และแล้ว 20 นาทีผ่านไป เด็กผู้ชายมัธยมปลายสองคน ก็หลับไปอย่างเงียบๆ เคียงข้างกันและกัน

.

.

.

Comment

Comment:

Tweet

"ผ้าเช็ดหน้าของนายนี่นิ่มดีจริงๆ" 555 ชอบ

เห็นภาพตอนหลับนั่งซบใหล่หัวชนกัน อ่า crybig smile

ดูรักกันมากจริงน้าคู่นี้


รออ่านอีกจ๊ะนุ่น

#2 By บี (61.90.91.170) on 2009-10-06 12:35

ให้เมนต์แบบจากมุมมองกลางๆ ก็คือ... อ่านง่ายและน่าติดตามแบบชิลล์ๆ~ สนุกแบบมินๆ เรียบๆ surprised smile

ถ้าให้แซวคาแรกเตอร์ก็... เควินแม่งขี้เก๊กนิดๆ โทมัสแม่งเนิร์ด ฮ่าๆๆๆ ...สรุป โทมัสน่าเกลียดกว่านิดนึงว่ะ กร้ากๆๆ

จะรอเมื่ออารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของคุณเีวียนมาถึงคราวที่อยากเขียนอีกครั้งนะ จะรออ่าน big smile